اوج خواهم گرفت ودور خواهم شد

جسمم میماند اما روحم...در اوج آسمانهاست

پرواز چه زیباست

آسمان نیلگون زمین سبز

ای زمینیها پرواز را به خاطر بسپارید

روح من خواهان رفتن است

اما جسمم قفسیست برای روحم

سالهاست زندانی جسمم هستم      ای جسم...

رهایم کن...     از بند اسارت رهایم کن...

کوچه ي دلم  را  فرش  کرده  ام براي  قدمهايت پس اي  اميد  دل بيقرار  من  بيا
بيا  که  بوي  عطر وشميم  نرگس را با  خود داري
بيا  که  با  دود  اسپند  و اشک  ديدگانم  استقبالت  خواهم  کرد
غروب جمعه ها  خيلي دلم  ميگيرد
گوشه ي دنج رويا هايم  مينشينم  و چون صدايي نيست به  تو فکر  ميکنم
بگو  از  کدامين  صبح راستين  خواهي  دميد
وجودم  پرستوي  باران خورده  است   که  تورا  مي جويد
اتاقم  را هر  صبح جمعه  با  دعاي  ندبه  و عصر  ها با  دعاي  سمات  آذين ميبندم
چشمانم  سفيد شد بس  که  انتظار  کشيدم
کاش  همين  جمعه بيايي

 زندگی  کره  ای  نیست  که  به  جستجوی  گشودن آن باشیم

 زندگی  واقعیتی ست که باید  تجربه  کرد

  فقط :

                 یادمان باید که  کاری  نکنیم  که به  قانون زمین بر بخورد

 زندگی زیباست  ای زیبا  پسند

 زنده  اندیشان به  زیبایی رسند

 زندگی  چیست؟

 زندگی سوختن و ساختن  است

 زندگی  تجربه آموختن  است

 زندگی  قمار  است  قمار

 پس  این  چه قمار  است

 که  همه  اش  باختن  است؟

         زندگی را باید از  باران  طلبید

                                                                       عشق را  از  مهتاب  گرفت و

                                                                                                                                    آب را  از  دریا  چشید

ای  صاحب  تپش قلب آهو

اینجا دختری  است  که با  گلهای  قالی  قهر  کرده  اینجا  دختری  است  که  که  پنجره ها را به  عنکبوت  و تارش  هدیه  داده  و شادی  اش  را  خاک  کرده    اینجا  دختری  است  که دست بر گردن  تنهایی انداخته  و با  مرغ  عشق ها  و چلچله  ها  دشمن  شده 

او  تنهاست  اشکهایش  را  پای باغچه ی بی  کسی میریزد و ستاره  ای از  اندوه بر  گردن  انداخته  است

 با  خودش  عهد  کرده  که  نگذارد باد بادکی  از  از  حیاط  خانه  اش  بگذرد و  اجازه  ندهد جاده ای به  خانه ی  او  ختم  شود

اینجا دختری  است  که  تو را  در  میان چمن  های پشت  دیوار باغ  گم  کرده  است

دختری  که  باران  پرستو را  در  بهار فراموش  کرده  است  و عطر  انگور  و  درخشش عقیق  را از  یاد برده  است دختری  که به  سوی افق رفتن  را  کنار  گذاشته  و با  تاریکی  دست  دوستی  داده است

خدای  من  خدای آبشار  ها  و  خدای  درختان آوازه  خوان

ای  خدای  چشمها  و  دلها   خدای  قلبها ودستهای  تابستانی  و داغ

کمکم کن این  منم  من  سبزیه چمن  وجودم را  را  هرگز زرد نخواهم  کرد  کمکم  کن  خدای  بزرگ